Tellaro 13 september
Turkoois zeewater
slaat zich keer op keer
witschuimend
te pletter.
sabato 14 settembre 2013
venerdì 30 agosto 2013
Dans
Onlangs bezocht ik een voorstelling van Compagnia Artemis Danza. Ik had er hoge verwachtingen van, want vorig jaar vond ik hun ballet op Verdi's 'Traviata' van een adembenemende schoonheid. Hier een prachtige compilatie van ongeveer 12 minuten:
https://www.youtube.com/watch?v=ADysdYJOxns&feature=player_detailpage
Nu zou er gedanst worden op een mix van Wagner's 'Tristan en Isolde' en Verdi's 'Aida', veelbelovend! In het programma las ik dat de muziek bij de voorstelling zonder zang zou zijn. Maar is dan een opera niet speciaal voor zang geschreven? Het kan als een interessant experiment uitpakken, dus ik wachtte af.
Ik kan niet anders zeggen dan dat de dansers zich uit de naad gedanst hebben, maar hadden ze dat maar niet gedaan: voor mij was het te constant teveel gezwaai en gesmijt met alle ledematen en met het hele lijf. Dat geeft mij totaal geen emotie, net zoals ik het gespring en gehuppel op spitzen erg oppervlakkig vind. Ik ben van de langzame bewegingen, daarin zie ik passie en overgave. De af en toe mix met snelle bewegingen accentueert voor mij de langzame.
Nu dit blogje toch over dans gaat, wil ik de trailer van 'PINA' toevoegen. Cineast Wim Wenders maakte enkele jaren geleden deze film over de Oost-duitse choreografe en ballerina Pina Bausch. Ook hier kan ik eindeloos van genieten.
https://www.youtube.com/watch?v=CNuQVS7q7-A&feature=player_detailpage
Onlangs bezocht ik een voorstelling van Compagnia Artemis Danza. Ik had er hoge verwachtingen van, want vorig jaar vond ik hun ballet op Verdi's 'Traviata' van een adembenemende schoonheid. Hier een prachtige compilatie van ongeveer 12 minuten:
https://www.youtube.com/watch?v=ADysdYJOxns&feature=player_detailpage
Nu zou er gedanst worden op een mix van Wagner's 'Tristan en Isolde' en Verdi's 'Aida', veelbelovend! In het programma las ik dat de muziek bij de voorstelling zonder zang zou zijn. Maar is dan een opera niet speciaal voor zang geschreven? Het kan als een interessant experiment uitpakken, dus ik wachtte af.
Ik kan niet anders zeggen dan dat de dansers zich uit de naad gedanst hebben, maar hadden ze dat maar niet gedaan: voor mij was het te constant teveel gezwaai en gesmijt met alle ledematen en met het hele lijf. Dat geeft mij totaal geen emotie, net zoals ik het gespring en gehuppel op spitzen erg oppervlakkig vind. Ik ben van de langzame bewegingen, daarin zie ik passie en overgave. De af en toe mix met snelle bewegingen accentueert voor mij de langzame.
Nu dit blogje toch over dans gaat, wil ik de trailer van 'PINA' toevoegen. Cineast Wim Wenders maakte enkele jaren geleden deze film over de Oost-duitse choreografe en ballerina Pina Bausch. Ook hier kan ik eindeloos van genieten.
https://www.youtube.com/watch?v=CNuQVS7q7-A&feature=player_detailpage
martedì 13 agosto 2013
Vivere nella natura
Sinds een week of twee heb ik een nieuwe huisgenoot: Arthur de spin. Huisgenoot is wat overdreven: hij of zij woont buiten, in het hek naast de patio. Daar heeft hij in de passieplant zijn trechtervormig huis en uitgebreide jachtveld opgetrokken, van een zeer dicht wittig spinsel, waarin geen patroon te ontdekken valt. Het is een lichtbruine spin van ongeveer een cm lang, met 2 rijtjes zwarte pitjes op zijn rug; gelukkig geen rode, want die zijn giftig. Zijn ontdekking herinnerde me aan Arturo de spin in Murlo, vorige zomer. De huisbewoner had zelfs een briefje opgeprikt bij zijn webje: "Woning van Spinnetje Arturo, huurder van dit gat in de muur. Niet storen! Ciao". Een humoristische dierenvriend! Dus een naam voor mijn eigen huisspin was gauw gevonden.
De lucertole (hagedisjes) laten zich wat minder zien sinds de katten er jacht op maken. Gelukkig heb Luna en Stella nog nooit kunnen betrappen op het vangen van een gecco (schonkig hagedisje met zuignappootjes) of een amaro (grote gifgroene beschermde hagedis van soms wel 50 cm lang):
maar ik heb wel al meerdere keren een padje moeten redden, en zelfs een keer een slang van ruim een meter. Deze hadden de poezen trots vòòr mijn deur gelegd, gelukkig bewoog ze nog en zag ik geen wonden, dus heb ik de katten even binnen opgesloten en haar naar wat groen gebracht. Ik had natuurlijk eerst goed gekeken of het een adder was of een slang, gelukkig het laatste, te zien aan de lange staart, de kleur, de bek en de ogen. Al snel was ze verdwenen, ze mankeerde dus inderdaad niets.
Over de buizerds, vleermuizen, everzwijn, uilen, vuurvliegjes, aardwormen, zwaluwen, dagkrekels, nachtkrekeltjes, merels, muizen en ratten, slakken, kolibrievlinders, ijsvogels, bosmieren, bijen, tijgermuggen en vele andere insecten een volgende keer.
Tot slot van dit blogje een ode aan de flora: 's ochtends is het pad dichtbij huis omgeven door vele lichtblauwe bloemen van de cichorei. Hier een filmpje van een week geleden rond 9 uur. Met veel vogelgezang, maar, om Kees van Kooten te parafraseren: de honderdduizend krekels stonden toen duidelijk nog niet aan!
Sinds een week of twee heb ik een nieuwe huisgenoot: Arthur de spin. Huisgenoot is wat overdreven: hij of zij woont buiten, in het hek naast de patio. Daar heeft hij in de passieplant zijn trechtervormig huis en uitgebreide jachtveld opgetrokken, van een zeer dicht wittig spinsel, waarin geen patroon te ontdekken valt. Het is een lichtbruine spin van ongeveer een cm lang, met 2 rijtjes zwarte pitjes op zijn rug; gelukkig geen rode, want die zijn giftig. Zijn ontdekking herinnerde me aan Arturo de spin in Murlo, vorige zomer. De huisbewoner had zelfs een briefje opgeprikt bij zijn webje: "Woning van Spinnetje Arturo, huurder van dit gat in de muur. Niet storen! Ciao". Een humoristische dierenvriend! Dus een naam voor mijn eigen huisspin was gauw gevonden.
De lucertole (hagedisjes) laten zich wat minder zien sinds de katten er jacht op maken. Gelukkig heb Luna en Stella nog nooit kunnen betrappen op het vangen van een gecco (schonkig hagedisje met zuignappootjes) of een amaro (grote gifgroene beschermde hagedis van soms wel 50 cm lang):
maar ik heb wel al meerdere keren een padje moeten redden, en zelfs een keer een slang van ruim een meter. Deze hadden de poezen trots vòòr mijn deur gelegd, gelukkig bewoog ze nog en zag ik geen wonden, dus heb ik de katten even binnen opgesloten en haar naar wat groen gebracht. Ik had natuurlijk eerst goed gekeken of het een adder was of een slang, gelukkig het laatste, te zien aan de lange staart, de kleur, de bek en de ogen. Al snel was ze verdwenen, ze mankeerde dus inderdaad niets.
Over de buizerds, vleermuizen, everzwijn, uilen, vuurvliegjes, aardwormen, zwaluwen, dagkrekels, nachtkrekeltjes, merels, muizen en ratten, slakken, kolibrievlinders, ijsvogels, bosmieren, bijen, tijgermuggen en vele andere insecten een volgende keer.
Tot slot van dit blogje een ode aan de flora: 's ochtends is het pad dichtbij huis omgeven door vele lichtblauwe bloemen van de cichorei. Hier een filmpje van een week geleden rond 9 uur. Met veel vogelgezang, maar, om Kees van Kooten te parafraseren: de honderdduizend krekels stonden toen duidelijk nog niet aan!
giovedì 7 aprile 2011
Gebruiksaanwijzing
Bijgaande illustratie betreft de gebruiksaanwijzing van mijn laatst aangeschafte zonnebril. Hier lijkt dit nog aardig groot, maar in werkelijkheid is dit hele papiertje 90 bij 44 milimeter, en de Nederlandse tekst hierop (gelukkig is die er, naast maar liefst 13 andere talen!) is 15,5 milimeter lang, oftewel dus zo'n anderhalve centimeter. Hierop staan 16 regels tekst en 2 spatieregels, dus elke letter is minder dan één milimeter hoog. Wie o wie kan dit nog lezen? Toevallig ik, want ik ben erg bijziend, dus even een contactlens uitgedaan, en de tekst tot mij genomen. Die rept over alle Europese voorwaarden waaraan deze zonnebril wèl en aan welke zij niet voldoet. Maar is er dan geen richtlijn binnen de Europese Unie die een minimale lettergrootte van gebruiksaanwijzingen voorschrijft?
mercoledì 16 febbraio 2011
Fluorescerende kippenvleugels
De titel van dit blogje heeft al verraden waarover het zal gaan. Het is een vriend van mij overkomen, die de kippenvleugels wel 'ns koopt voor z'n honden. Hij haalde ze in het donker uit de koelkast, en toen bleken ze te fluoresceren! Dus duidelijk een groen licht uit te stralen. Uiteraard ging hij ermee terug naar de Esselunga, hier in Italie het equivalent van een luxe Albert Heijn. Die gaf hem z'n geld terug, en zei dat hij door het hoofdkantoor in Milaan hierover gebeld zou worden. Dat gebeurde, en hij had de indruk (hij is buitenlander) dat ze hem zwijggeld aanboden. Waarop hij niet is ingegaan.
Op de foto met de smullende persoon is Sonya Thomas afgebeeld, die wereldkampioen kippenvleugels eten is: zij werkte er 181 weg in 12 minuten. Uiteraard in Amerika. Na de wedstrijd had ze nog honger, en at er nog 20.
Misschien kopen u en ik wel vaker fluorescerende kippenvleugels, en hebben die zelf opgegeten of voor huisdieren gekookt. Want meestal halen we ze in een verlichte ruimte uit de koelkast, en dan treedt het effect niet op. Wie heeft ook deze fluorescentie-ervaring of weet er meer van?
sabato 4 dicembre 2010
Vorst
Bbbbrrrr........ kom net binnen na een aantal planten ingepakt te hebben tegen de vorst Er was nog geen vorst voorspeld voor deze nacht, maar het water in Bucks (=mijn Pastore Maremmano) drinkbak buiten was al geheel bevroren rond 10 uur. Heb dus de beide citroenboompjes ingepakt, en daarna de plastic hoes deels over de mini-plantenserre, met daarin een aantal super-vorstgevoelige planten, getrokken; in het donker lukte me dit niet helemaal, dus morgen verder.
Deze kou herinnert me sterk aan de afgelopen 10 winters die ik hier in het bovenappartement heb doorgebracht, zòòònder efficiente verwarming. Het ergste was het 's ochtends opstaan in een slaapkamer met een temperatuur van 4 graden.....BBBBBRRRRR in het kwadraat!!!!.En daarna: razendsnel mijn gezicht, oksels en kruis wassen bij een superklein electrisch kacheltje in de badkamer........daarna in de keuken bij een idem mini-kacheltje nòg sneller ontbijten. En vervolgens bracht ik vele dagen als volgt door: een half uur buiten werken in de zon (met 2 truien en jas aan), bijvoorbeeld om val-appeltjes te schillen voor appelmoes, kleding te verstellen en stoppen, een brief schrijven......, en vervolgens een half uur in de kou binnen werken, na nòg een jas extra aangedaan te hebben: beetje computeren, huishouden, strijkje, handwas. En dit vervolgens enkele keren herhalen, totdat de zon achter de bergrug verdwenen was.
Ik had wèl al metéén in mijn eerste jaar hier een complete CV-installatie aangelegd, van 13 radiatoren plus een zeer potenet ketel, voor ongeveer 12.000.000 lire, dus zo'n 13.000 gulden. Maar ondanks werkelijk alle beloftes van de burgemeester, is er nooit een gasleiding tot mijn huis, en de huizen hoger aan het pad, aangelegd. Je kunt dus hier in Italie niet op een burgemeester vertrouwen. Ik heb zelfs handtekeningenacties gehouden onder alle bewoners van het pad, maar ook dat had geen effect bij het gemeentebestuur.
Nu verwarm ik de woonkamer met airconditioning, op elektriciteit.
Bbbbrrrr........ kom net binnen na een aantal planten ingepakt te hebben tegen de vorst Er was nog geen vorst voorspeld voor deze nacht, maar het water in Bucks (=mijn Pastore Maremmano) drinkbak buiten was al geheel bevroren rond 10 uur. Heb dus de beide citroenboompjes ingepakt, en daarna de plastic hoes deels over de mini-plantenserre, met daarin een aantal super-vorstgevoelige planten, getrokken; in het donker lukte me dit niet helemaal, dus morgen verder.
Deze kou herinnert me sterk aan de afgelopen 10 winters die ik hier in het bovenappartement heb doorgebracht, zòòònder efficiente verwarming. Het ergste was het 's ochtends opstaan in een slaapkamer met een temperatuur van 4 graden.....BBBBBRRRRR in het kwadraat!!!!.En daarna: razendsnel mijn gezicht, oksels en kruis wassen bij een superklein electrisch kacheltje in de badkamer........daarna in de keuken bij een idem mini-kacheltje nòg sneller ontbijten. En vervolgens bracht ik vele dagen als volgt door: een half uur buiten werken in de zon (met 2 truien en jas aan), bijvoorbeeld om val-appeltjes te schillen voor appelmoes, kleding te verstellen en stoppen, een brief schrijven......, en vervolgens een half uur in de kou binnen werken, na nòg een jas extra aangedaan te hebben: beetje computeren, huishouden, strijkje, handwas. En dit vervolgens enkele keren herhalen, totdat de zon achter de bergrug verdwenen was.
Ik had wèl al metéén in mijn eerste jaar hier een complete CV-installatie aangelegd, van 13 radiatoren plus een zeer potenet ketel, voor ongeveer 12.000.000 lire, dus zo'n 13.000 gulden. Maar ondanks werkelijk alle beloftes van de burgemeester, is er nooit een gasleiding tot mijn huis, en de huizen hoger aan het pad, aangelegd. Je kunt dus hier in Italie niet op een burgemeester vertrouwen. Ik heb zelfs handtekeningenacties gehouden onder alle bewoners van het pad, maar ook dat had geen effect bij het gemeentebestuur.
Nu verwarm ik de woonkamer met airconditioning, op elektriciteit.
giovedì 2 dicembre 2010
Radiostilte
Al bijna 3 maanden geen blog, constateer ik. Met slechts een weinig schaamrood op de kaken, want de grootste schuld hieraan ben ik niet zelf: van half september tot half oktober was ik in Nederland om mantelzorg te verlenen aan mijn oude (93 jaar) vader, en nèt een week weer op mijn stek in Italie zijnde, sloeg een bliksem mijn laptop en veel van de overige telefoon- en elektra- lijnen en apparaten aan flarden. De pc-winkel beloofde op Internet naar een 2e-hands motherboard voor mijn Packard Bell te kijken, maar kwam daar door tijdgebrek nooit aan toe, dus na ongeveer 5 weken besloot ik dan maar een nieuwe machine inclusief nieuw ADSL-modem aan te schaffen. De telefoonlijn was inmiddels (na ongeveer 4 weken!) gerepareerd, mijn ongeveer 8 jaar oude handsfree heeft de aanslag overleefd, ik kan wel even zonder antwoordapparaat leven, en over wèlke nieuwe printer wordt nagedacht.
Voor schade door het weer ben ik verzekerd, maar het duurste doorgebrande apparaat is natuurlijk de laptop; slechts 1,5 jaar geleden voor ongeveer 700 euro gekocht, maar de marktwaarde bedroeg nog ongeveer de helft. Ik ben dus heel benieuwd hoeveel straks de vergoeding daarvoor zal bedragen. De man van de verzekering zelf, waar ik aangifte ging doen, zei mij de schade op te voeren "anders ben je een dief van eigen portemonnee" bijvoorbeeld de kosten van de electricien : "Laat hem mij maar bellen, dan leg ik het hem uit". Dit verbaasde mij natuurlijk hogelijk, maar ik had het eigenlijk wel kunnen verwachten van een land waarvan zelfs de politie mij jaren geleden aanspoorde om de handtekening van iemand anders na te bootsen.
Iscriviti a:
Post (Atom)
