Gebruiksaanwijzing

Bijgaande illustratie betreft de gebruiksaanwijzing van mijn laatst aangeschafte zonnebril. Hier lijkt dit nog aardig groot, maar in werkelijkheid is dit hele papiertje 90 bij 44 milimeter, en de Nederlandse tekst hierop (gelukkig is die er, naast maar liefst 13 andere talen!) is 15,5 milimeter lang, oftewel dus zo'n anderhalve centimeter. Hierop staan 16 regels tekst en 2 spatieregels, dus elke letter is minder dan één milimeter hoog. Wie o wie kan dit nog lezen? Toevallig ik, want ik ben erg bijziend, dus even een contactlens uitgedaan, en de tekst tot mij genomen. Die rept over alle Europese voorwaarden waaraan deze zonnebril wèl en aan welke zij niet voldoet. Maar is er dan geen richtlijn binnen de Europese Unie die een minimale lettergrootte van gebruiksaanwijzingen voorschrijft?

Fluorescerende kippenvleugels

De titel van dit blogje heeft al verraden waarover het zal gaan. Het is een vriend van mij overkomen, die de kippenvleugels wel 'ns koopt voor z'n honden. Hij haalde ze in het donker uit de koelkast, en toen bleken ze te fluoresceren! Dus duidelijk een groen licht uit te stralen. Uiteraard ging hij ermee terug naar de Esselunga, hier in Italie het equivalent van een luxe Albert Heijn. Die gaf hem z'n geld terug, en zei dat hij door het hoofdkantoor in Milaan hierover gebeld zou worden. Dat gebeurde, en hij had de indruk (hij is buitenlander) dat ze hem zwijggeld aanboden. Waarop hij niet is ingegaan.

Op de foto met de smullende persoon is Sonya Thomas afgebeeld, die wereldkampioen kippenvleugels eten is: zij werkte er 181 weg in 12 minuten. Uiteraard in Amerika. Na de wedstrijd had ze nog honger, en at er nog 20.

Misschien kopen u en ik wel vaker fluorescerende kippenvleugels, en hebben die zelf opgegeten of voor huisdieren gekookt. Want meestal halen we ze in een verlichte ruimte uit de koelkast, en dan treedt het effect niet op. Wie heeft ook deze fluorescentie-ervaring of weet er meer van?

Vorst


Bbbbrrrr........ kom net binnen na een aantal planten ingepakt te hebben tegen de vorst Er was nog geen vorst voorspeld voor deze nacht, maar het water in Bucks (=mijn Pastore Maremmano) drinkbak buiten was al geheel bevroren rond 10 uur. Heb dus de beide citroenboompjes ingepakt, en daarna de plastic hoes deels over de mini-plantenserre, met daarin een aantal super-vorstgevoelige planten, getrokken; in het donker lukte me dit niet helemaal, dus morgen verder.

Deze kou herinnert me sterk aan de afgelopen 10 winters die ik hier in het bovenappartement heb doorgebracht, zòòònder efficiente verwarming. Het ergste was het 's ochtends opstaan in een slaapkamer met een temperatuur van 4 graden.....BBBBBRRRRR in het kwadraat!!!!.En daarna: razendsnel mijn gezicht, oksels en kruis wassen bij een superklein electrisch kacheltje in de badkamer........daarna in de keuken bij een idem mini-kacheltje nòg sneller ontbijten. En vervolgens bracht ik vele dagen als volgt door: een half uur buiten werken in de zon (met 2 truien en jas aan), bijvoorbeeld om val-appeltjes te schillen voor appelmoes, kleding te verstellen en stoppen, een brief schrijven......, en vervolgens een half uur in de kou binnen werken, na nòg een jas extra aangedaan te hebben: beetje computeren, huishouden, strijkje, handwas. En dit vervolgens enkele keren herhalen, totdat de zon achter de bergrug verdwenen was.

Ik had wèl al metéén in mijn eerste jaar hier een complete CV-installatie aangelegd, van 13 radiatoren plus een zeer potenet ketel, voor ongeveer 12.000.000 lire, dus zo'n 13.000 gulden. Maar ondanks werkelijk alle beloftes van de burgemeester, is er nooit een gasleiding tot mijn huis, en de huizen hoger aan het pad, aangelegd. Je kunt dus hier in Italie niet op een burgemeester vertrouwen. Ik heb zelfs handtekeningenacties gehouden onder alle bewoners van het pad, maar ook dat had geen effect bij het gemeentebestuur.

Nu verwarm ik de woonkamer met airconditioning, op elektriciteit.

Radiostilte

Al bijna 3 maanden geen blog, constateer ik. Met slechts een weinig schaamrood op de kaken, want de grootste schuld hieraan ben ik niet zelf: van half september tot half oktober was ik in Nederland om mantelzorg te verlenen aan mijn oude (93 jaar) vader, en nèt een week weer op mijn stek in Italie zijnde, sloeg een bliksem mijn laptop en veel van de overige telefoon- en elektra- lijnen en apparaten aan flarden. De pc-winkel beloofde op Internet naar een 2e-hands motherboard voor mijn Packard Bell te kijken, maar kwam daar door tijdgebrek nooit aan toe, dus na ongeveer 5 weken besloot ik dan maar een nieuwe machine inclusief nieuw ADSL-modem aan te schaffen. De telefoonlijn was inmiddels (na ongeveer 4 weken!) gerepareerd, mijn ongeveer 8 jaar oude handsfree heeft de aanslag overleefd, ik kan wel even zonder antwoordapparaat leven, en over wèlke nieuwe printer wordt nagedacht.

Voor schade door het weer ben ik verzekerd, maar het duurste doorgebrande apparaat is natuurlijk de laptop; slechts 1,5 jaar geleden voor ongeveer 700 euro gekocht, maar de marktwaarde bedroeg nog ongeveer de helft. Ik ben dus heel benieuwd hoeveel straks de vergoeding daarvoor zal bedragen. De man van de verzekering zelf, waar ik aangifte ging doen, zei mij de schade op te voeren "anders ben je een dief van eigen portemonnee" bijvoorbeeld de kosten van de electricien : "Laat hem mij maar bellen, dan leg ik het hem uit". Dit verbaasde mij natuurlijk hogelijk, maar ik had het eigenlijk wel kunnen verwachten van een land waarvan zelfs de politie mij jaren geleden aanspoorde om de handtekening van iemand anders na te bootsen.

Egelnest

Ik realiseer me nu dat ik het filmpje dat ik van een zich ontrollend egeltje heb gemaakt, nog niet op mijn blog gezet heb. Bij deze.

Augustus-oogstmaand

In mijn geval wil dat zeggen: vooral de vijgen. Ongeveer 2,5 maand geleden was er ook al een kleine oogst. Dat doet mijn boom sinds 2 jaar: twee keer vruchten produceren. De lente-oogst bestond uit slechts enkele tientallen vijgen en daarna vielen er van de kleine nieuwe vruchten wel 500 af. Geen idee waarom, herinner me dit niet van andere jaren. Googelen leerde me dat ze misschien onbevrucht waren; want een vijg is eigenlijk een bloem, en dient binnenin bevrucht te worden door een sluipwespje.

Gelukkig bleef er nog genoeg hangen, en inmiddels heb ik al 3 dienbladen vol geoogst. Zie de foto met de balpen als maat (de blauwe besjes zijn mijn druiven, heel klein dus). Van de eerste lichting jam gemaakt, van de 2e chutney, resp. 15 en 13 potten. In de pannen op de foto pruttelt de jam. De jam behoudt aardig z'n kleur omdat ik met fruttapec werk, de appel-pectine die lang koken overbodig maakt. Ook hoeft er met deze pectine minder suiker in, een voordeel, want vijgen zijn al zo zoet. Fruttapec is de opvolger van Opekta, dat ik me nog van mijn moeder herinner. Otto Frank, de vader van Anne, was hoofd van de Amsterdamse Opektafabriek.

Dat er insecten of andere beestjes in vijgen gezeten hebben is te zien aan de miniskule bruine bolletjes, duidelijk hun excrementen, die in sommige vijgen aanwezig zijn. Meestal probeer ik het grootste deel van deze poepjes eruit te snijden, maar ik werk niet met een vergrootglas, dus er zullen er vele blijven zitten. Misschien geeft dat wel de verukkelijke smaak aan vijgenjam, 'la regina delle marmellate' (koningin van de jams) zoals men hier zegt. En het bereidt ons al wat voor op de tijd dat we als bron van proteïnen insecten moeten gaan eten.

Cimiteri

Italiaanse kerkhoven, cimiteri, tonen vele weemoedige maar prachtige marmeren beelden.