De telefoonlijn

Vanochtend is dan eindelijk de telefoonlijn gerepareerd, ik zat al een kleine twee weken zònder. En dus ook zonder computerlijn. Deze wachttijd van twee weken ligt niet aan Telecom, die kwam binnen anderhalve dag nadat ik hen geallarmeerd had. Maar het lag aan mijzelf, omdat ik er vanuit ging dat de fout of storing zich aan mijn kant bevond. Inmiddels dus jammer genoeg ruim 95 euro en héél veel tijd gespendeerd aan dit probleem, zonder ook maar énig effect. Want wat was er aan de hand?

In november begon het gedonder met een krakende lijn en een niet-functionerend antwoordapparaat. In de hoop dat dit laatste niet al te ingewikkeld zou zijn, en dus misschien door mij te repareren, maakte ik het open, maar ondanks het feit dat ik vrij technisch ben, was hier voor mij geen beginnen aan, dus kocht ik een nieuw, maar kreeg dit niet aan de praat. Nou ja, dan maar even zonder antwoordapparaat...
Eind december kwam ik terug van een maand buitenland, en merkte dat de telefoon nòg meer kraakte, en dat nu ook nog eens herhaaldelijk de verbinding werd verbroken. Er van uitgaande dat mijn telefoontje de schuldige was, kocht ik een nieuw exemplaar, een handy cordless wandel-huistelefoon. Maar na installatie bleek deze hetzelfde gekraak te produceren..... Inmiddels kon ik ook amper meer op Internet, maar omdat ik van meerdere kanten hier heb vernomen dat het heel gangbaar is dat je enkele dagen per week geen telefoon- en internetverbinding hebt (ondanks de abonnementskosten van ruim 40 euro per maand voor de ADSL-lijn; inclusief gratis telefoneren binnenland, dat wel), waarschijnlijk omdat de telefoonmaatschappijen veel mèèr klanten aannemen dan hun net kan bolwerken, dus wordt regelmatig een deel van de klanten op een doodlopend zijspoor gezet, ging ik dààr vanuit. En vroeg dus de computerwinkel om hierheen te komen om te bekijken wat de reden aan mijn kant was dat er zowat continu geen lijn was. Deze Cristina zei mij dat het ook kon liggen aan het modem, en het zou kunnen helpen om dit uit te zetten en opnieuw te starten. Na een uur zoeken deelde ze mij mee dat mijn probleem tòch naar alle waarschijnlijkheid werd veroorzaakt door de externe lijn, dus ik moest Telecom bellen.

Maar omdat ik, gebaseerd op vele ervaringen, er vanuit ging dat een telefoontje naar Telecom vanaf mijn mobiel (mijn huislijn werkte immers niet) mij minstens 50 eur zou kosten ('Uw wachttijd is nu nog 28 minuten' en zodra ik aan de beurt was en mijn naam noemde, werd de verbinding stééds verbroken; misschien verwacht men moeilijkheden in een gesprek met een buitenlandse.....) dacht ik nog enkele dagen na hòe Telecom te contacten: met al mijn papieren in de hand in een telefooncel gaan staan? Toch maar 50 euro op mijn mobiel storten? Bij een kennis gaan bellen?.....En zette dus vele malen per dag het modem uit en aan, en idem de PC, omdat eigen ervaring in een verder verleden mij had geleerd dat dat nog wel eens wil helpen. Maar het deed weinig of niets, ik kon in een week slechts één keer een uurtje op het net. En telefoneren al helemaal niet meer, ook niet ontvangen, wat in het begin van deze misère wèl nog lukte.

Twee dagen geleden dan maar eindelijk de stoute schoenen aangetrokken, en Telecom gebeld vanaf mijn mobiel. En daar meteen de ingeblikte boodschap dat 'dit telefoontje gratis is vanaf elke andere telefoon'. Of dit nieuw is of altijd al zo geweest is weet ik niet, in elk geval is het fantastisch! En vanochtend kwam een geneuspiercte jongeman van Telecom mij vertellen dat de telefoonkabels aan de paal op ongeveer 50 meter vanaf mijn huis "volkomen door vocht aangevreten en groen uitgeslagen zijn". Hij heeft de verbinding voorlopig provisorisch hersteld, en geeft door aan Telecom dat hier "urgent een definitieve reparatie nodig is".

Ik neem mij voor om de volgende keer bij een probleem meteen een 'verantwoordelijke' daarvoor in te schakelen , en niet eindeloos zelf te blijven tobben en aan mijn kant van alles te repareren en vervangen.

PS: vergeet niet helemaal rechts onderaan op 'Post piu vechie' te klikken, dan vind je nl de oudere blogs. Dit kan natuurlijk ook door op de maanden in het lijstje rechts te klikken.

De boomgaard

Toen ik 12 jaar geleden het huis kocht, stond er al een aantal fruitbomen, waaronder appel, kers, peer, pruim en mispel. Daaraan heb ik cacco (sharonfruit), walnoot, perzik, amandel, vijg, olijf en meer peer, pruim en kers toegevoegd. Ook had ik in de toeloop naar de al bestaande bramenstruiken een fruitlaantje aangelegd, met kruisbessen-, frambozen- en aalbessenstruiken, maar dat is niets geworden.

De kersen zijn het dankbaarst: ze hoeven nooit gesnoeid te worden (omdat de takken al prachtig wijd-uit groeien) en ze dragen overdadig vrucht zonder allerlei wormen- of insectenvraat. Dat laatste is nl wèl het geval bij de appels: ondanks de aardige hoeveelheid van ongeveer 6 laagstambomen is er geen enkele eetbare appel te oogsten, ze zijn allemaal al in zeer klein stadium door wormen opgegeten en/of door een zwart soort huidkanker aangetast. Het schijnt dat een appel die je in een niet-biowinkel koopt, tientallen bespuitingen achter de rug heeft! Maar de kersen floreren dus zonder al deze chemie, en dan ook nog eens in overweldigende hoeveelheden, zoals de foto toont. De afgeknipte takken komen uit de hoge delen van de kroon waar ik dus niet bij kom, maar dat een kersenboom kàn worden gesnoeid tijdens het vruchtdragen komt dus enorm goed uit! Dat snoeien gebeurt met het mes dat aan een ongeveer 4 meter lange telescoopstok zit: ik hang de metalen haak die aan het eind van deze stok zit om de desbetreffende tak heen, en trek dan beneden aan het touw dat het mes naar boven doet klappen.

De mispels zijn altijd rot (vandaar het spreekwoord!), de amandelen betekenen enòrm veel werk (rapen/plukken, het 'perzikken'-vlees eraf halen, dan de pitten drogen, en ze vervolgens stuk voor stuk in de bankschroef kraken, want geen enkele notenkraker is er tegenop gewassen), en de perzikken werden steeds enorm geplaagd door de schimmel Bolla del pesche (dwz alle bladeren worden rood en rollen zich op, en verschrompelen vervolgens). Maar de peren en pruimen doen het goed, geheel zonder ziektes, en een klein pruimenboompje hing dus dit jaar helemaal òm door de zwaarte van vele tientallen grote paarse vruchten.

Een nog groter succesverhaal betreft de vijgen: deze door mij ongeveer 9 jaar geleden geplante boom geeft al 8 jaar lang een werkelijk enòrme oogst aan grote, zoete vijgen (zie het plaatje van 2 vijgen op mijn hand). Ik maak er al jaren lang veel jam en chutney van. Het 'geheim' van de overdadige vijgenproduktie is misschien dat deze boom zowat bòvenop de beerput staat......

De ongeveer 5 jaar geleden geplante walnotenboom begint de laatste 2 jaar vrucht te dragen, en het in dezelfde tijd geplante olijvenboompje idem. Dus beide heb ik vorig jaar voor het eerst geoogst: van de verse walnoten een liqeur gemaakt, en de olijven op zout water gezet.

Tenslotte de cacchi, enkelvoud cacco, waarvan hierboven de foto van een halve vrucht, nog met zijn mooie kroon. Je eet een cacco door het sensueel-slijmerige zoete vruchtvlees uit de schil te lepelen. Deze schil wordt dan wel niet gegeten, maar is wèl een genot om aan te raken: werkelijk babyhuid-zacht. Een tweede heel sensueel aspect dus van deze in niet-mediterraan Europa vrijwel onbekende vrucht. En laat dat asjeblieft zo blijven.

Groententuin

Sinds ik in het appartement beneden woon, is er mogelijkheid voor 'n groententuin dichter bij huis (in plaats van steeds tientallen treden van de tuintrap op en af) èn bovendien heb ik meer tijd. Dus sinds vorige lente enthousiast aan de gang. Het woord groententuin is trouwens wat eufemistisch, voor de ongeveer 30 m² grond die ik heb verkregen door mijn op één na onderste terras te verbreden. Via een eenvoudige 'wal' van planken, zoals op de foto te zien is. Daarna in het nu ontstane gat tussen bestaande terras en de planken eerst wat puin gestort, daarop vrij verse, dus nog groene 'compost', plus vele in lange stukken gesneden bananenbomen. Tenslotte alleen voor de sier een laagje aarde erop, ontstaan uit eigen compost. Aldus was ik ook verlost van enkele emmers puin en van de enorme bananenbomen, die immers in het begin van elk voorjaar tot de grond moeten worden afgesneden.

Vorige lente vooral tomaten en wat courgettes geplant. De laatste deden raar genoeg weinig tot niets, maar de tomaten, van de rassen Canestrini en Cuore di Bue ('runderhart') overtroffen elke verwachting. Zowel in kwaliteit (zoet als fruit, en heel vlezig en sappig) als in kwantiteit: van slechts ongeveer 10 planten heb ik véle draagtassen vol geoogst (zie foto met aansteker als vergelijking), zodat ik zelf de hele zomer lang eigen tomaten kon eten, er vele van uitgedeeld heb, en ook nog eens ongeveer 20 potten tomatensaus (pomarola) heb gemaakt.

Dus dit seizoen met nog meer enthousiasme begonnen, en ook het laatste stuk van het terras verbreed. Oogst: dezelfde overdonderende hoeveelheid verrukkelijke tomaten én dit jaar ook enorm veel courgettes! Ook had ik wat pitten van een gekochte (biologische) pompoen laten kiemen, en daaruit zijn enorme struiken gegroeid, die zich meterslang over het terrein van de benedenburen en van die aan de zijkant uitstrekken. Het eerste is gemakkelijk te bereiken, voor het tweede moet ik via een ladder over een scheidingsmuurtje klimmen. Afgezien van het feit dat ik dat leuk avontuurlijk vind, is er m.i. weinig zò heerlijk èn gemakkelijk te maken als pompoensoep! En wat zijn de vruchten mooi....

Dat praktisch alles (alleen de schorsenerenplantjes hebben het op één na niet gered) zo buitengewoon goed groeit komt m.i. door de bananenbomen (deze zijn van zachte en sappige structuur; de geiten en kippen waren er dol op) plus de home-made compost. Het doet mij veel genoegen deze te maken, dwz niet alleen al het plantaardige keukenafval apart verzamelen, maar ook zacht tuinafval. Het kringloopidee van groente naar voedsel naar afval naar nieuwe groente geeft mij veel voldoening. Wat het tuinafval betreft: de laatste weken heb ik de vijgenbladeren verzameld (sommigen zò groot dat ze Adam en Eva wel tot de navel hadden kunnen bedekken!), en die blijken licht zoet naar vijgen te geuren. Dat is nieuw voor mij, en ik ben dan ook op Internet op zoek gegaan naar recepten met vijgenbladeren, maar meer dan de bekende Griekse rijsthapjes in vijgenblad heb ik niet gevonden.

Het derde plaatje hierboven is natuurlijk "de trots" van mijn tuintje: een enorme knoestige overjarige koolstronk. Ziet er nogal lachwekkend uit, maar ik heb er toch blaadjes van gegeten, meegekookt in een tordellisoep.

Op dit moment is mijn tuin gevuld met rode bieten, bietenblad en veel koolsoorten: spruiten, broccoli, bloemkool en Italiaanse 'groene' kool. En nog wat resten courgettes, enkele kruiden en natuurlijk nog steeds die pompoenen.

Volgende keer over de boomgaard.

P.S. Moestuin schijnt het te heten (zie o.a. Maarten 't Harts bijdrages over die van hem in in de NRC), maar ik vind groententuin een mooier en duidelijker woord.

Kastanjefeest

Onlangs was ik, zoals elk jaar, op het kastanjefeest in Azzano, een bergdorp hogerop. Niet alleen kun je er warme gepofte kastanjes eten, maar ook ciacci (opgerolde crèpes van kastanjemeel, met zachte schapenkaas erin), vele andere gebaksoorten die niet direkt met kastanjes te maken hebben, broodjes, en panzanelle ofwel in olie gefrituurde deegslierten . Ik ga echter vooral voor de op deze sagra della castagna geschonken drank: vin nuovo, nieuwe wijn dus, die heel vol dieprood is, op het paarse af, licht schuimt en smaakt naar frambozensap. Deze wordt gemaakt door het geperste druivensap met koolzuur te bewerken. Deze vin nuovo lijkt niets op de Franse vin nouveau of de Italiaanse novello die beide een normalere gisting hebben ondergaan, en daardoor wat later op de markt verschijnen dan de vino nuovo. Men zegt dat de vino nuovo slechts mondjesmaat gedronken kan worden, omdat hij in de maag nog doorgist, met allerlei darmproblemen van dien, maar gelukkig heb ik daar tot nog toe geen last van gehad.

Zoals op de foto te zien is worden de kastanjes gepoft in geperforeerde vaten, die boven een vuur rondgedraaid worden.

Als we geluk hebben, gaat Don Hermes, de plaatselijke pastoor, op zijn accordeon spelen en daarbij zingen. Waarbij natuurlijk iedereen de Italiaanse volksliederen en schlagers, tot O sole mio toe, meezingt. Dit jaar echter maakte hij deel uit van een band, wat ik persoonlijk jammer vond. Maar ook dan blijft dit kastanjefeest voor mij een hoogtepunt van de herfst en van het leven in Italie.

Een lied van letters

Onlangs kreeg ik als cadeautje een boekje met gedichten van Sacha Maria von Bose, en deze spreken mij zo aan dat ik er hier enkele wil weergeven:

mijn ouders

een leegte

hun emoties

mij niet bekend

zij vullen mijn geest

met zoveel vragen

zonder antwoord

-----

ik zoek mijn letters

als vlinders fladderen

mijn woorden

worden zinnen

een lied van letters

-----

ik dik mijn herinneringen in

tot een vierkant blokje

dat in een glazen fles

vermengd met verlangen

vloeibaar wordt

ik drink ervan

om mijn leven te dromen

-----

haar ogen zijn

vereelt

gevoed met harde

emoties

geen toegang voor

de ander

alleen haar kijken

is het antwoord

-----

ik geniet van oogcontact

een vluchtige ontmoeting

op de fiets de stad tegemoet

het vonkje mee in het hart

Elk gedicht is door de uitgever, Amstel Ark Amsterdam, voorzien van een foto-illustratie, die goed bij de sfeer van het gedicht past. Een aantal daarvan zie je hier.

ISBN 978-90-794 46-04-9

Etrusken 2

Enkele dagen na het bezoek aan het Etruskisch museum besluiten we de opgravingenplek te (be)zoeken, de Poggio Civitate dus. Een jong meisje op straat legt ons uit dat we op de weg richting zuiden, achter een frantoio (olijfolieperserij) rechtsaf moeten, en dan is het daar ergens in de bossen. "Maar het is moeilijk te vinden, en er is bovendien praktisch niets te zien".

Meteen na de frantoio gaat de asfaltweg over in een smallere grintweg, die ook nog eens sterk stijgt. Na ongeveer een halve kilometer arriveren we bij een groot huis, waar we zeer enthousiast door twee honden en een poes verwelkomd worden. Maar er is niemand buiten om de weg aan te vragen, en ik wil niet storen in de siestatijd, dus zit er niets anders op dan op goed geluk wat bospaden in te rijden. Deze zijn ongeveer zo breed als mijn autootje, van grof grind met vele kuilen, en continu stijgend en dalend. Maar mijn 19-jarige Opel Corsaatje heeft nooit ergens moeite mee, en ik vind de naar binnen zwiepende en langs de auto krassende takken heerlijk avontuurlijk. Enkele minuten nadat we op een plat stuk gearriveerd zijn, dat volgens mijn gezelschap best wel eens de opgravingenplek zou kunnen zijn, maar volgens mij niet, bereiken we een vrij uitgestrekte hoogte, en hier zie ik al na een paar stappen vanaf het bospad grote lichtgekleurde tamelijk vierkante stenen nèt iets boven de grond uitsteken. 'Dit zou het kunnen zijn', denk ik, en loop enthousiast verder. Inderdaad verderop steeds meer tekenen dat hier opgegraven is: rechthoekige vakken met donkerder aarde dan de omgeving, hier en daar een rest van een mogelijk muurtje, enkele rode vlaggetjes aan stokken, en op een aantal plekken is te zien dat er onder het aardoppervlak iets in dik doorzichtig plastic ingepakt is. Al met al inderdaad niet erg sensationeel, maar mij en mijn reisgezelschap doet het heel veel om op de plek te staan waar meer dan 2500 jaar geleden de mensen gewoond hebben wier parafernalia we in het museum in Murlo gezien hebben. Die grote hofstede van ruim 60 meter lang en breed, met die prachtige dakversieringen, vele kamers en zelfs een rioleringssysteem, heeft dus hier gestaan! En natuurlijk zijn we ook uitgelaten over het feit dat we dit zomaar in één keer gevonden hebben, via uiterst smalle en ruige bospaadjes, met een autootje dat nu al 19 jaar lang trouw dienst doet, en niet terugschrikt voor Cameltrofee-achtige omstandigheden als deze.

Etrusken

Ben net terug van een week in een chalet op de camping in Casciano di Murlo, onder Siena. Twee jaar geleden kampeerde ik er, en vond de omgeving interessant en mooi genoeg om er nog eens heen te gaan, dit keer in een huisje wegens mijn hoogbejaarde reisgezelschap.

Allereerst gingen we naar het Etruskisch Museum in Murlo, en ik was ook deze keer weer ontroerd door de collectie. Je ziet hierin vooral hoe menselijk de bewoners van deze streek van ongeveer 2500 jaar geleden waren: een ivoren hertje als hanger, benen kammen, een grote bronzen gesp met twee herten, terracotta afbeeldingen van een banquet waarbij muziek gemaakt wordt en waarbij twee honden onder de tafels liggen.......

Er zijn vele terracotta voorwerpen te zien, o.a. van versieringen op de nok van het dak en pal onder het dak op de muur. Het was voor het eerst in dit museum dat ik van de Etrusken andere terracotta objecten zag dan hun bekende grafkisten, en dan nog wel deels in veelvoud gegoten in mallen. Dit laatste geldt voor de waterspuiers en versieringen aan de dakrand en voor de platen daaronder (zie de foto van de plaat met een afbeelding van een banquet; voor de duidelijkheid hierbij ook de tekening ervan). De versieringen op de nok zijn m.i. unica, zèker die van de heer van de hier opgegraven nederzetting, een zittende man met baard (die, geheel analoog aan oude Egyptische afbeeldingen, wordt weergegeven als een recht vertikaal blok) en flamboyante hoed. Dit mooie ongeveer half lifesize beeld is het markante symbool geworden van Murlo en omstreken.

Over deze Etruskische nederzetting bij Murlo, de zg. Poggio Civitate, wat m.i. zoveel betekent als stad op de heuvel, méér in een volgende blog. Want ik wil er weer een aantal foto's bij plaatsen, en de hier geplaatste vier vind ik wel een maximum.